John Parker: Nie oceniaj książki po okładce

Dziś podzielę się swoją historią wzlo­tami i upadkami, walką, stratami i zwy­cięstwami. Chcę, by była dla innych inspiracją i dowodem na to, że nawet kiedy czujesz się bezsilny, możesz wciąż osiągnąć swoje cele i marzenia.

Początek

Dorastałem w Nowej Zelandii i Australii, w świecie wysokiego standardu życia. W wieku 10 lat przeprowadziłem się do Polski. Byłem jednym z najbardziej lubianych dzieci w szkole. Życie wtedy było po prostu piękne. Dwa lata później zaczęło się piekło. Moi rodzice się rozstali, a ja z mamą i siostrą wyjechałem do Wielkiej Bry­tanii bez ojca, bez pieniędzy, miesz­kaliśmy w mieszkaniach socjalnych. Z najbardziej lubianego dziecka stałem się tym najmniej popularnym – chłopakiem z dziwnym nazwiskiem.

Doświadczyłem przemocy rówieśni­czej, ale najtrudniejsze było życie bez ojca, bez wzorca, którego tak bardzo potrzebowałem. W domu panowało napięcie i chaos. Moja mama nie ra­dziła sobie z sytuacją, a ja doznawa­łem emocjonalnych ran, co dopiero po latach zacząłem rozumieć. Przez całe liceum uciekałem w gry kom­puterowe – były jedynym światem, w którym mogłem odetchnąć od rzeczywistości.

Pierwsze załamanie

W college’u zacząłem powoli wychodzić z pancerza, który budowałem przez lata. Zacząłem pokonywać lęk społeczny i brak pewności siebie. Kiedy posze­dłem na uniwersytet, przyszedł pierw­szy ciężki epizod depresyjny, trwający wiele miesięcy. Wtedy nie miałem po­jęcia, skąd to się bierze. Dopiero póź­niej diagnoza wyjaśniła, że to początek choroby afektywnej dwubiegunowej.

Po kilku miesiącach musiałem prze­rwać studia depresja była zbyt silna. Wiosna nie przyniosła poprawy. Do­piero wyjazd do Polski latem spra­wił, że nastąpiła gwałtowna zmiana. Z głębokiej ciemności wszedłem w stan nienaturalnego pobudzenia. Spałem kilka godzin, miałem poczucie niezwykłej energii. Dziś wiem, że był to epizod podwyższonego nastroju, który przerodził się w stan wymagają­cy hospitalizacji.

W tamtym czasie nie zdawałem sobie z tego sprawy, czu­łem się niezwykle „wysoko”, jakbym unosił się ponad rzeczywistością. Po dwóch tygodniach wypisano mnie ze szpitala. Wciąż nie rozumiałem, co się ze mną dzieje. Rozpocząłem leczenie. Rok później miałem kolejny epizod, znów zakończony hospitalizacją.


Więcej TUTAJ.